Pāli Dictionary

ambaṭṭha

Part of speech

noun · masculine

general

  • อัมพัฏฐะ, พราหมณ์หนุ่ม ศิษย์ของโปกขรสาดี ปรากฏในอัมพัฏฐสูตร (ทีฆนิกาย 3)

  • Ambaṭṭha, a young Brahman and pupil of Pokkharasādi, featured in the Ambaṭṭhasutta (DN 3)

  • DN 3

    bhūtapubbaṃ, ambaṭṭha, rājā okkāko yā sā mah'esī piyā manāpā, tassā puttassa rajjaṃ pariṇāmetu'kāmo jeṭṭhakumāre raṭṭhasmā pabbājesi, okkāmukhaṃ karakaṇḍaṃ hatthinikaṃ sinisūraṃ.

  • ตระกูลอัมพัฏฐะ หรือสมาชิกของตระกูลพราหมณ์นี้

  • the Ambaṭṭha clan or lineage; a member of this Brahmanical clan

Encyclopedia

2 entries

Ambaṭṭha
Person

  • พราหมณ์หนุ่มแห่งตระกูลอัมพัฏฐะ ศิษย์ของพราหมณ์โปกขรสาติ ผู้ที่การเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าอย่างหยาบคายและคำสอนเรื่องวรรณะและคุณธรรมที่ตามมาถูกบันทึกไว้ในอัมพัฏฐสูตร

  • A young brahmin of the Ambaṭṭha clan, pupil of the brahmin Pokkharasāti, whose insulting visit to the Buddha and subsequent instruction on caste and virtue are recorded in the Ambaṭṭha Sutta.

DN 3
Ambaṭṭha2
Person

  • กษัตริย์ในสมัยโบราณ ผู้ซึ่งในราชสำนักของพระองค์ มารดาของพระราหุลในอดีตชาติหนึ่งเคยรับใช้เป็นนางกำนัล ก่อนที่จะเกิดใหม่เป็นพระราชินีแห่งพาราณสี

  • A king of old at whose court Rāhula’s mother, in one of her earlier lives, served as a handmaid before being reborn as a queen of Bārāṇasī.

Found an error in the dictionary?