မိတ်ဆွေ ရဟန်းများကို ဆုံးမခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကို ဆန်းစစ်ခြင်းအကြောင်း မဟာမောဂ္ဂလာန်က ဟောကြားခဲ့သော သုတ်တစ်ပုဒ်ဖြစ်ပြီး၊ ဗုဒ္ဓါအကြောင်းကို လုံးဝ ရည်ညွှန်းထားခြင်းမရှိသည်ကို သတိပြုမိစရာဖြစ်ကာ၊ ရှေးဆရာများက ဘိက္ခုပါတိမောက္ခဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

A discourse taught by Mahā-Moggallāna on admonishing fellow monks and on self-examination, notable for containing no reference to the Buddha, and known to earlier teachers as the Bhikkhupāṭimokkha.