Pabbajjā Sutta2
Suttaพระสูตรว่าด้วยวิธีที่ภิกษุพึงอบรมจิตด้วยการพิจารณาความไม่เที่ยง ความไม่มีตัวตน และการละทิ้งความชั่ว
On how a monk should develop and cultivate his mind, filling it with thoughts of how to get rid of evil, of thoughts of transience, selflessness, etc. A.v.107 f.
AN 10.59
All entries named Pabbajjā Sutta
Found an error in the dictionary?