မဇ္ဈိမနိကာယ်၏ (၁၂၉) မြောက် သုတ်တော်ဖြစ်ပြီး၊ ငရဲ၏ ထင်ရှားသောဖော်ပြချက်များအပါအဝင် မိုက်မဲမှုကြောင့်ဖြစ်ပေါ်သော ဆင်းရဲဒုက္ခကို ပညာမှရရှိသော ချမ်းသာမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်တင်ပြထားသည်။

The 129th discourse of the Majjhimanikāya, contrasting the suffering that folly brings — including vivid descriptions of hell — with the happiness that comes from wisdom.

အဝိဇ္ဇာနှင့် တဏှာဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရဆဲ ဆက်လက်ပြီး ဖွားခြင်းသို့ ရောက်ရသေးသော လူမိုက်ကို ထိုအရာများ ချုပ်ငြိမ်းအောင် ဓမ္မစာရိတ်ကျင့်ကာ ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သော ပညာရှိနှင့် နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြသော သုတ်တော်တစ်ခု။

A discourse contrasting the fool, who fares on to further rebirth still bound by ignorance and craving, with the wise person, who has lived the holy life to end them and is freed from suffering.