Pāli Dictionary

bhūmija

bhūmistemjasuffix

Part of speech

noun · masculine

general

  • ภูมิชะ (แปลว่า “เกิดจากแผ่นดิน”, พระภิกษุผู้สนทนาในภูมิชสูตร)

  • Bhūmija, a monk (lit. ‘earth-born’), interlocutor of the Bhūmija Sutta

  • MN 126

    sace kho bhoto bhūmijassa satthā evaṃvādī evamakkhāyī, addhā bhoto bhūmijassa satthā sabbesaṃ'y'eva puthusamaṇabrāhmaṇānaṃ muddhānaṃ maññe āhacca tiṭṭhatī'ti.

Encyclopedia

Bhūmija
Person

  • ลุงของเจ้าชายชยเสนะ ผู้เป็นสหายของพระสัมภูตะ และบวชในสงฆ์พร้อมกับท่าน

  • The uncle of Prince Jayasena who, as a companion of Sambhūta, joined the monastic Order together with him.

SN 12.25MN 126

Found an error in the dictionary?