Pāli Dictionary
general
吹く者;(法螺貝などの)演奏者
one who blows; a player (esp. of a horn or conch)
DN 13
seyyathā'pi balavā saṅkhadhamo appakasiren'eva catuddisā viññāpeyya, evam'eva kho evaṃ bhāvitāya mettāya cetovimuttiyā yaṃ pamāṇakataṃ kammaṃ na taṃ tatr'āvasissati, na taṃ tatr'āvatiṭṭhati.
Part of speech
verb
Root
dham1吹く;音
general
(火や楽器を)吹く、吹いて熾す;(金属を)溶かす、精錬する
to blow (on a fire or instrument), kindle by blowing; to smelt, melt (metal)
AN 3.101
tam'enaṃ suvaṇṇakāro vā suvaṇṇakār'antevāsī vā jātarūpaṃ mūsāyaṃ pakkhipitvā dhamati sandhamati niddhamati.
Found an error in the dictionary?