Pāli Dictionary
general
吹奏者;(螺号等的)演奏者
one who blows; a player (esp. of a horn or conch)
DN 13
seyyathā'pi balavā saṅkhadhamo appakasiren'eva catuddisā viññāpeyya, evam'eva kho evaṃ bhāvitāya mettāya cetovimuttiyā yaṃ pamāṇakataṃ kammaṃ na taṃ tatr'āvasissati, na taṃ tatr'āvatiṭṭhati.
Part of speech
verb
Root
dham1吹;鸣响
general
吹(火、乐器);吹旺(火),熔炼(金属)
to blow (on a fire or instrument), kindle by blowing; to smelt, melt (metal)
AN 3.101
tam'enaṃ suvaṇṇakāro vā suvaṇṇakār'antevāsī vā jātarūpaṃ mūsāyaṃ pakkhipitvā dhamati sandhamati niddhamati.
Found an error in the dictionary?