กษัตริย์แห่งศรีลังกา (ค.ศ. 1114–1116) พระอนุชาของ Vijayabāhu I ผู้ขึ้นครองราชย์ด้วยการสนับสนุนของฝ่าย Pāṇḍya แต่ภายหลังเหลือเพียงอำนาจในนามที่ Rohaṇa หลังจาก Vikkamabāhu ยึดเมืองหลวงได้

King of Sri Lanka (1114–1116 CE), brother of Vijayabāhu I, who became king with Pāṇḍyan support but was later reduced to nominal sovereignty in Rohaṇa after Vikkamabāhu seized the capital.

ผู้แย่งชิงอำนาจชาวทมิฬ ผู้ร่วมกับ Māgha ครองอำนาจเหนือศรีลังกาตอนเหนือและเมืองหลวง Pulatthipura เป็นเวลาหลายปีทั้งก่อนและระหว่างรัชสมัยของ Parakkamabāhu II

A Tamil usurper who, together with Māgha, held control of northern Sri Lanka and its capital Pulatthipura for many years before and during the reign of Parakkamabāhu II.

พระโอรสองค์เล็กสุดในห้าพระองค์ของ Parakkamabāhu II ผู้ช่วยพระราชบิดาปกครองบ้านเมือง

The youngest of Parakkamabāhu II’s five sons, who assisted his father in governing.

พระราชนัดดาของ Parakkamabāhu VI ซึ่งกล่าวกันว่าได้สืบราชสมบัติต่อจากพระองค์ แต่ถูกลอบปลงพระชนม์โดย Bhuvanekabāhu

A grandson of Parakkamabāhu VI who is said to have succeeded him but was murdered by Bhuvanekabāhu.

พระเถระแห่งศรีลังกาผู้เป็นที่รู้จักดีในนาม Devarakkhita หรือ Dhammakitti ผู้ดำรงตำแหน่งสังฆราชและรจนาคัมภีร์ Nikāyasaṅgraha

A thera of Sri Lanka better known as Devarakkhita or Dhammakitti, who served as Saṅgharāja and composed the Nikāyasaṅgraha.