พระสูตรที่แสดงแก่ภิกษุ Udāyī อธิบายว่ากฎเกณฑ์เรื่องเวลาฉันอาหารของพระพุทธเจ้า แม้ในตอนแรกจะน่ารำคาญ แต่ช่วยขจัดสภาพจิตที่เป็นอกุศล โดยเปรียบผู้ที่ถูกพันธนาการด้วยข้อจำกัดเล็กน้อยเหมือนนกคุ่มที่ติดกับ และผู้หลุดพ้นเหมือนช้างที่ดิ้นหลุด

A discourse to the monk Udāyī explaining how the Buddha’s rules on meal times, though initially irksome, help dispel unwholesome states, likening those bound by minor restraints to trapped quails and the liberated to elephants breaking free.