ဗုဒ္ဓသည် မဟာကပ္ပိနကို ဝေးလံသောနေရာမှမြင်တွေ့ကာ ရဟန်းများအား သူသည် အထူးအရည်အချင်းရှိသူ၊ တောက်ပသူ၊ စွန့်လွှတ်ခြင်း၏ ရည်မှန်းချက်ကို ရရှိသူဟူ၍ ချီးမွမ်းပြီး၊ အရိယာသူတော်ကောင်းသည် သတ္တဝါများအလယ်တွင် အမြဲတမ်းတောက်ပတတ်ကြောင်း သင်ကြားပေးသောသုတ်တစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။

A discourse in which the Buddha, seeing Mahā-Kappina from afar, praises him to the monks as gifted, radiant, and one who has attained renunciation’s goal, and teaches that the Noble One always shines among beings.

ဗုဒ္ဓသည် မဟာကပ္ပိနကို ဘောင်ပြောင်ကျားမနေဘဲ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့မြင်ကာ ရဟန်းများအား ဤငြိမ်သက်မှုသည် သူ၏ အာနာပါနသတိ ကျွမ်းကျင်မှုမှ ဖြစ်ပေါ်လာကြောင်း မိန့်ကြားသောသုတ်တစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။

A discourse in which the Buddha, observing Mahā-Kappina sitting erect and unmoving, tells the monks this stillness comes from his mastery of mindfulness of breathing.