ဥဇ္ဇေနီမြို့ရှိ ဒက္ခိဏာဂိရိဝိဟာရမှ ရဟန်းလေးသောင်းနှင့်အတူ မဟာစေတီအုတ်မြစ်ချသည့်ပွဲသို့ ရောက်ရှိလာသော ရဟန္တာတစ်ပါးဖြစ်သည်။

An Arahant who came with forty thousand fellow monks from the Dakkhiṇāgiri-vihāra in Ujjeni to the foundation ceremony of the Mahā Thūpa.

ချောရကဏ္ဍကဝိဟာရမှ ရဟန်းတစ်ပါးဖြစ်ပြီး၊ သာလိယမင်းသား၏ ရှေးဘဝ ပန်းပဲသမား ဖြစ်စဉ်ဇာတ်လမ်းတွင် ၎င်းက ကပ်လှူသည့် အစားအစာကို လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

A monk of the Corakaṇḍaka-vihāra who, in a story from Prince Sāliya’s previous birth as a blacksmith, accepted a meal offered by him.

တောရှင်တစ်ပါးဖြစ်ပြီး မလယဝါသီ မဟာသံဃရက္ခိတ ဟူ၍လည်း ခေါ်သည်၊ တိဿဘူတိအား ရဟန္တာဖြစ်စေသော ကမ္မဋ္ဌာန်းတစ်ခုကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။

A forest-dwelling elder, also called Malayavāsī Mahā-Saṅgharakkhita, who gave Tissabhūti a meditation topic that led him to Arahantship.

အညစ်အကြေးအားလုံးမှ ကင်းလွတ်သူ၏ ဥပမာအဖြစ် အဋ္ဌကထာများတွင် ကိုးကားထားသော ရဟန်းရှင်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။

An elder cited in the Commentaries as an example of one free from all impurities.

သေခါနီးအချိန်တွင် မိမိတွင် ဓမ္မဆိုင်ရာ တိုးတက်မှုမရှိကြောင်း အပေါင်းအဖော်များအား ငြင်းဆိုခဲ့သော်လည်း တစ်ကိုယ်တည်းကျန်ရစ်သောအခါ လက်ညှိုးလိပ်ချင်းခုတ်ခြင်းဖြင့် မိမိ၏ ရဟန္တာအဖြစ်ကို လျှို့ဝှက်စွာ ဖော်ပြခဲ့သော အသက်ကြီးရင့်သော ရဟန်း ဖြစ်သည်။

An elderly monk who, on his deathbed, denied any spiritual attainment to his companions but then secretly revealed his Arahantship by snapping his fingers once left alone.

ရူပဒေဝီ ဘိက္ခုနီအား သင်ကြားပေးခဲ့သော ရဟန္တာ ရဟန်းရှင်ကြီး တစ်ပါး ဖြစ်သည်။

An Arahant elder who taught the nun Rūpadevī.