ဒေဝဒတ်၏ သင်ဂီဂကွဲအပြီး မကြာမီ ဟောကြားခဲ့သော သုတ်ဖြစ်သည်။ ရရှိသော လာဘ်လာဘနှင့် ဂုဏ်သိကြာများကြောင့် ကိုယ်ကိုယ်ကို ရောင့်ရဲပြီး မောက်မာလာသော ရဟန်းများသည် သစ်ပင်၏ အနှစ်သားကို မရှာဖွေဘဲ အခွံ သို့မဟုတ် အရွက်ဖြင့် ရောင့်ရဲနေသူနှင့် တူသည်ဟု သတိပေးထားသည်။

A discourse, given soon after Devadatta’s schism, warning that monks who grow complacent and conceited over the gains and esteem they receive are like a man who settles for bark or leaves instead of seeking the heartwood of a tree.