หมวดที่สิบแปดของสังยุตตนิกาย เป็นชุดคำสอนที่พระพุทธเจ้าประทานแก่พระราหุลว่าด้วยความไม่เที่ยงของสรรพสิ่ง ครอบคลุมช่วงเวลาตั้งแต่การบวชจนถึงการบรรลุอรหัตผล

The eighteenth section of the Saṃyuttanikāya, a series of lessons the Buddha gave Rāhula on the fleeting nature of all things, spanning the period from his ordination to his attainment of Arahantship.

พระสูตรที่พระพุทธเจ้าทรงสอนพระราหุลให้พิจารณาว่าทั้งธาตุสี่ในร่างกายตนเองและธาตุสี่ในวัตถุภายนอกล้วนไม่มีตัวตนหรือสิ่งที่เป็นของตน

A discourse in which the Buddha teaches Rāhula to contemplate that neither the four elements in one’s own body nor those in external objects contain a self or anything pertaining to self.

พระสูตรที่พระราหุลทูลถามพระพุทธเจ้าถึงวิธีถอนรากความคิดว่า “เรา” และ “ของเรา” และได้รับคำสอนว่าการเห็นว่าขันธ์ห้าไม่ใช่ตัวตนคือสัมมาทิฏฐิ

A discourse in which Rāhula asks the Buddha how to uproot the notions of ‘I’ and ‘mine,’ and is taught that seeing none of the five aggregates as self is right insight.

พระสูตรที่คล้ายกับสูตรก่อนหน้า ซึ่งพระราหุลทูลถามว่าจิตจะหลุดพ้นจากมานะอันไร้สาระได้อย่างไร

A discourse similar to the preceding, in which Rāhula asks how the mind may be freed from vain conceits.

พระสูตรลำดับที่สิบเอ็ดในจูฬวรรคแห่งพระสุตตนิบาต เป็นชุดคาถาที่พระพุทธเจ้าทรงสวดบ่อยครั้งเพื่อชี้นำพระราหุล กระตุ้นให้คบหาสัตบุรุษ ไม่ยึดติดในอาหารและเครื่องนุ่งห่ม และมุ่งสู่การสละออก

The eleventh sutta of the Cūḷa Vagga of the Suttanipāta, a series of verses the Buddha frequently recited to guide Rāhula, urging him toward good company, detachment from food and clothing, and renunciation.