သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာနှင့် ဝိမုတ္တိတို့မှတစ်ဆင့် ရဟန်းများ ရရှိသော အကျိုးအမြတ်များနှင့်ပတ်သက်သော သုတ်တစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။

A discourse on the benefits that come to monks through virtue, concentration, insight, and release.

ဗုဒ္ဓ ဟောကြားသော သီလကျင့်ဝတ်များသည် သတိပဋ္ဌာန်လေးပါး ပွားများခြင်းမှ ပေါ်ပေါက်လာကြောင်း အာနန္ဒာက ဘဒ္ဒါအား ပြောပြသော သုတ်တစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။

A discourse in which Ānanda tells Bhaddā that the virtuous habits taught by the Buddha arise from cultivating the four foundations of mindfulness.

ရဟန်းများသည် ဇွဲရှိ၊ သတိထား၊ ခိုင်မာစွာ ရှိစေရန် သီလ ပြည့်စုံအောင် ကျင့်ကြံရန် ဗုဒ္ဓက တိုက်တွန်းသော သုတ်တစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။

A discourse in which the Buddha exhorts monks to be perfect in virtue so that they may be ardent, scrupulous, and resolute.

သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ၊ ဝိမုတ္တိနှင့် ဝိမုတ္တိဉာဏဒဿန တို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော ရဟန်းသည် အလှူဒါန ခံယူထိုက်ပြီး ရိုသေလေးစားထိုက်ကြောင်း ဖော်ပြသော သုတ်တစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။

A discourse describing the monk endowed with virtue, concentration, insight, emancipation, and the vision of emancipation as worthy of offerings and homage.

သီလ ပျက်စီးသူတို့ ကြုံတွေ့ရသော အန္တရာယ်ငါးမျိုးနှင့် သီလ ရှိသူတို့ ခံစားရသော အကျိုးကျေးဇူးငါးမျိုးကို ယခုဘဝနှင့် သေပြီးနောက်တို့တွင် နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြသော သုတ်တစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။

A discourse contrasting the five dangers that befall the unvirtuous with the five benefits enjoyed by the virtuous, in this life and after death.