ဒုဋ္ဌဂါမိနိမင်းကြီး၏ ဗိုလ်ချုပ် ဆယ်ပါးအနက် တစ်ပါးဖြစ်ပြီး၊ ရွာသူကြီးသား အလွန်အင်အားကြီးသူဖြစ်ကာ နောက်ပိုင်း ရဟန်းဝင်ပြီး ရဟန္တာဖြစ်လာသူ၊ ကွယ်လွန်ခါနီးရှိ မင်းကြီးအား သူ၏ ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို သတိရစေပြီး နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သူ။

One of the ten chief warriors of King Duṭṭhagāmaṇī, a headman’s son of prodigious strength who later joined the Order and became an Arahant, comforting the dying king by recalling his meritorious deeds.