พระสูตรที่ทรงสอนแก่พระอนุรุทธ พระนันทิยะ และพระกิมพิละ ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้อง ณ ปาจีนวังสทายวัน ระหว่างเหตุการณ์ทะเลาะวิวาทของภิกษุแห่งโกสัมพี ซึ่งพระพุทธเจ้าทรงสอนการเจริญสมาธิที่ปราศจากอุปสรรค คาถาบางบทมีร่วมกับธรรมบท

A discourse taught to the cousins Anuruddha, Nandiya, and Kimbila at Pācīnavaṃsadāya during the Kosambī monks’ quarrel, in which the Buddha instructs them on developing meditation free of obstacles; some verses are shared with the Dhammapada.

พระสูตรที่เปรียบเทียบมลทินที่ทำให้ทองไม่เปล่งประกายกับเครื่องเศร้าหมองห้าประการ — กามฉันทะ พยาบาท ถีนมิทธะ อุทธัจจกุกกุจจะ และวิจิกิจฉา — ที่ทำให้จิตไม่อ่อนโยนควรแก่การงานและไม่เหมาะแก่การสิ้นอาสวะ

A discourse comparing the impurities that prevent gold from shining to the five corruptions — sensual desire, ill-will, sloth and torpor, restlessness, and doubt — that keep the mind unmalleable and unfit for ending the taints.

พระสูตรที่เปรียบเทียบเมฆ หมอก ควัน และคราสที่บดบังดวงอาทิตย์และดวงจันทร์กับสุรา เมถุน เงินทอง และมิจฉาชีพที่ลดทอนความบริสุทธิ์ของนักพรต

A discourse comparing the clouds, mist, smoke, and eclipse that dim the sun and moon to the intoxicants, sexual relations, money, and wrong livelihood that diminish the holiness of ascetics.

พระสูตรที่ทวนคำสอนเรื่องมลทินของทองคำ และเพิ่มเติมว่าจิตที่ชำระจากเครื่องเศร้าหมองห้าประการแล้วย่อมอ่อนโยนพอที่จะบรรลุอภิญญา ฤทธิ์ และความสิ้นไปแห่งอาสวะ

A discourse restating the gold-impurity teaching and adding that a mind purified of the five corruptions becomes malleable enough to attain higher knowledge, psychic powers, and the destruction of the taints.